Os axóuxeres son obxectos sonoros de cores moi vivas para entreter aos cativos e cativas. Este blogue pretende ser un espazo onde poder realizar o intercambio de experiencias, amáis dunha proposta motivadora de integración das TIC ás miñas clases. Desexo que sexa enriquecedor e motivante para a vosa e a miña formación.

jueves, 21 de febrero de 2013



JORGE PETEIRO

Falece Jorge Peteiro, un dos pintores galegos de referencia.
O artista coruñés morreu onte na súa casa estudo de Sada. A súa peculiar obra é recoñecida en todo o mundo:
«Si de algo estou orgulloso é de que o meu estilo sexa recoñecido» 




Peteiro é o autor do peixe serra da Casa dos Peixes, Acuario da Coruña
 «A xente está cansada de ver sempre máis do mesmo e isto é unha linguaxe persoal que a xente agradece, igual que a cor ou as composicións que realizo». «A miña pintura é amable para o público, pero non para os críticos ou os galeristas. É alegre, si, divertida, atractiva. A miña pintura quere potenciar a vida, pero a vida boa, a do xogo e a alegría, a vida de verdade. E para iso non ten por que haber límites para unha persoa normal».



quero expresar o noso sentir pola gran perdida que significa para a arte. Un exemplo de coherencia e saber transmitir as emocións.  

      
                                                                                                                                                                                                                                                                              









ATA SEMPRE PETEIRO !!!


A mirada do pintor Jorge Peteiro (A Coruña, 1959) apagouse onte para sempre na súa casa-estudo de Vilar (Sada), onde loitou durante os últimos meses contra un cancro que, a pesar de todo, non lograra arrebatarlle ese vitalismo indómito que derramou durante décadas na súa pintura.
Peteiro iniciou a súa andaina creativa na súa cidade, nos inquedos anos setenta, deambulando entre o teatro independente, os fanzines e os seus primeiros murais urbanos. Na súa primeira exposición individual en 1984, na xa extinguida sala de Caixa Galicia, o crítico Fernando Mon xa detectou a clave da súa obra:«Peteiro está en posesión dunhas ideas moi claras sobre a esencialidad da luz». Porque xa desde un primeiro momento este creador entusiasta, panteísta e hedonista a partes iguais, que como as súas obras chegou a converterse nun elemento máis da paisaxe urbana da Coruña, apropiouse dun estilo propio e dunha mirada, luminosa e vitalista, que forxaron os seus acenos de identidade durante máis de tres décadas.
Compaxinou durante eses primeiros anos a arte coa docencia, que exerceu en varios institutos galegos, de Ortigueira a Cambados, ata que en 1990 deixou as lousas e trasladouse a Nova York, onde a súa carreira cobrou un xiro esencial. Era a perspectiva que necesitaba para regresar a Galicia, aos seus bártulos e aos seus lenzos. A Peteiro había que velo así, en plena faena, entre os seus botes e os seus pinceis. No baixo case clandestino que tiña en Calvo Sotelo, na Coruña, recluído entre os seus cacharros e cunha broma sempre lista nos beizos para restar pompa ao misterio da arte, que para el consistía, en >prata, en traballar e xogar, no sentido máis nobre desta devaluada palabra. O pasado decembro, na súa última entrevista en La Voz -coa que colaborou habitualmente e para a que deseñou unha colección de pines da Coruña-, subliñaba que do seu paso polo colexio recordaba, en esencia, o patio: «Eu non fun ao colexio, fun ao recreo». O xogo, sempre á espreita, desde a infancia ata estas últimas reflexións.
Esa mirada lúdica e felizmente inxenua bañou toda a súa obra. Colorista e luminoso, o seu estilo persoal e intransferible lese en todas as súas creacións: pinturas, murais, esculturas e gravados, entre as que se poden destacar obras xa icónicas como o peixe que recibe ao visitante no exterior do Aquarium Finisterrae da Coruña, a peza de gran formato que loce na residencia do presidente da Xunta en Monte Pío ou o cadro que aluma o sorriso dos pacientes no vestíbulo da unidade de Cardioloxía do Chuac.
Entre os seus máis de trinta exposicións individuais sobresaen a mostra de obras de gran formato que exhibiu en 1998 na estrañada Estación Marítima coruñesa ou a que no 2000 dedicoulle a Casa dá Parra de Santiago ao fío da capitalidade cultural europea de Compostela.

 




No hay comentarios:

Publicar un comentario